Hicrî 40 yılının bir Ramazan sabahı, Kûfe Mescidi’nde sabah namazına yönelik bir adam, secdeye varmadan önce zehirli bir kılıçla alnından yaralandı: Müminlerin Emîri Ali ibn Ebî Tâlib Peygamber’in amcaoğlu, damadı, dördüncü halifesi, Şîa’nın ilk imamı, Allah’ın aslanı, ilmin kapısı, belagatin pîri.Geride bıraktığı şey, sadece bir hayat değil Arap dilinin Kur’ân’dan sonra ulaştığı en yüksek doruktu: çölün engin gecelerinde söylenmiş hutbeler, savaş meydanlarından valilere yazılmış mektuplar, bir nefeste söylenip yüzyıllarca tekrarlanmış vecizeler.Üç buçuk asır sonra, Bağdat’ta, eş-Şerîf er-Radî (ö. 406 H.) bu paha biçilmez sözleri büyük bir titizlikle derledi ve eserine “Belagatkin Yolu” adını verdi: Nehcü’l-Belâga.240 hutbe, 79 mektup, 480 vecize kâinatın yaratılışından meleklerin tabakalarına, adaletin sırlarından ölümün çağrısına, devlet idaresinden nefsin terbiyesine, Sıffîn’in tozlu meydanından Kûfe’nin sessiz gelelerine uzanan bir hikmet okyanusu.İbn Ebî’l-Hadîd’in yirmi cildi aşan şerhinden Muhammed Abduh’un Kahire neşrine, Şehîd Mutahharî’nin tefsîrlerinden çağdaş Tahran ve Beyrut baskılarına kadar üzerinde bin yıldır şerhler yazılan, şiirler söylelenen, kalpler titreyen bu büyük eser; bin yıllık bir yolculuğun ardından, sadeleştirilmeden, kısaltılmadan, hutbelerin tamamı, mektupların tamamı, vecizi ilk kez bu kapsamdan Türkçe okuyucuyla buluşuyor.“Sözün hayrı azı çoğuna delâlet edenidir.”
