Bir kadın düşünün ki, âşık olup gelmiş Fransa’dan Türkiye’ye…
Türk” olmuş ki kolay iş değildir, bilirsiniz…
Müslüman” olmuş ki, hiç kolay iş değildir, daha da iyi bilirsiniz
“Memur” olmuş, kadrolu…
“Bakan eşi” olmuş; çirkin kalemlerin saldırılarına uğradığı o günlerde, “Kültür Bakanı” kocasının oturduğu dairenin bulunduğu apartmanın merdivenlerini tek başına silip süpürürken, komşuların şaşkın bakışları önünde…
Kocasının öldürülmesinden korkmuş hep, kendisinin öldürülebileceğini hiç düşünmeden… “Arabana bomba koyarlar Ahmed’im” demiş, her gün kendisi çalıştırmış motoru… Sonunda kocası öldürülmüş gerçekten ama kendisi daha önce öldürülmüş…
Hastanelerde koşturmuş, sağlıksız insanlara o bitmez tükenmez pozitif enerjisini aktarmak için…
Türkleri ve Türkiye’yi temsil etmiş gâvur ellerde, hem de nasıl!..
Aşık olmanın, sevmenin erdemini, onurunu, coşkusunu ve acılarını yaşamış…
Küçük kızını “kaçırmış”, “evli barklı” adamın biri… Dinlemiş, anlamış o adamı, yardımcı olmuş…
İnsan sevgisi, vatan sevgisi derken vasiyet etmiş, “Öldüğümde tabutuma bir Türk bayrağı iliştirin” diye…
Kırk yıldır öldü zannettiği anasını bulmuş, Fransa’da…
Ve ölüvermiş, annesine kavuştuktan birkaç gün sonra, annesinden birkaç gün önce…
Yazılmaz mı, anlatılmaz mı böyle bir kadının yaşamöyküsü…
