Bu kitap, nübüvvet meselesini farklı ilmî gelenekler ve düşünce biçimleri üzerinden ele alan disiplinler arası bir çalışmadır. Kitap, nübüvveti yalnızca peygamberlik kurumunu açıklayan dar bir kavram olarak değil; vahiy, akıl, bilgi, dinî otorite, hukuk ve toplum düzeniyle ilişkili çok katmanlı bir mesele olarak değerlendirmektedir. İlk bölüm, Kur’an’da nübüvvet kavramını filolojik ve semantik açıdan incelemekte; nebî, resûl, vahiy, kitap, hikmet, hidayet, tebliğ ve rahmet gibi kavramlar arasındaki anlam ilişkilerini ortaya koymaktadır. Böylece nübüvvetin Kur’an’daki kavramsal zemini belirginleştirilmektedir. İkinci bölüm, kelâm geleneğinde nübüvvetin gerekliliği ve Hz. Muhammed’in peygamberliğinin ispatı meselesine odaklanmaktadır. Bu çerçevede Mu‘tezile, Mâturîdîlik ve Eş‘arîlik gibi kelâm ekollerinin yaklaşımları ile Kur’an’ın i‘câzı, Hz. Peygamber’in şahsiyeti ve önceki kutsal metinlerdeki müjdeler gibi deliller ele alınmaktadır. Üçüncü bölüm, Fârâbî ve İbn Sînâ’da nübüvvet teorisini metafizik, epistemolojik, dilsel ve toplumsal- siyasal katmanlarıyla değerlendirmektedir. Vahyin Faal Akıl, aklın yetkinleşmesi, mütehayyile gücü, temsil, din dili ve erdemli toplum düzeniyle ilişkisi felsefî açıdan tartışılmaktadır. Son bölüm ise meseleyi İbn Meymûn üzerinden Yahudi düşüncesi bağlamına taşımakta; peygamber ile haham arasındaki otorite ilişkisini incelemektedir. Bu yönüyle kitap, nübüvveti vahiy, akıl ve otorite ekseninde geniş bir düşünce tarihi perspektifiyle ele almaktadır.
