Roma İmparatorluk Dönemi ile birlikte köprü inşası, önceki dönemlerle kıyaslanamayacak ölçüde sistematik ve işlevsel bir nitelik kazanmış; Geç Antik Çağ ve sonrasında hem mimari üslup hem de mühendislik teknikleri açısından belirleyici bir yapı geleneği oluşturmuştur. İmparatorluğun İtalya’dan geniş coğrafyalara yayılması, köprü inşasında kullanılan malzemelerin çeşitlenmesini ve bu çeşitliliğe bağlı olarak yeni yapım tekniklerinin geliştirilmesini sağlamıştır. Topografya, kullanıcı profili ve nehir trafiği gibi etkenler köprü tipolojisini doğrudan biçimlendirirken, bazı köprüler malzeme ve dekoratif unsurlarıyla imparatorluk propagandasına hizmet eden yapılar olarak öne çıkmaktadır. MS 4. yüzyılda Constantinopolis’in imparatorluğun başkenti olmasının ardından artan imar faaliyetleriyle birlikte, kente bağlanan ana ve tali yol ağları boyunca çok sayıda taş köprü inşa edilmiştir. Bu kitap, modern kentleşme, çevresel müdahaleler ve iklim koşulları nedeniyle günümüzde ciddi tehdit altında bulunan Marmara Bölgesi’nde, MS 1–6. yüzyıllar arasında inşa edilerek günümüze ulaşabilmiş Roma taş köprülerini tipolojik, mimari ve teknik açıdan ele almakta; bölgenin antik ulaşım altyapısına dair bütüncül bir değerlendirme sunmaktadır.
