Tarihçiler genellikle 16. yüzyıldaki Osmanlı imparatorluğunun bütünlüğünü bürokrasi veya sultanın sarayıyla ilişkilendirmişlerdir. Salonlar İmparatorluğu kitabında Helen Pfeifer kritik ancak göz ardı edilen bir diğer faktöre daha dikkat çekiyor: salonlar. Pfeifer, bilgi ve statünün sergilendiği özel toplantılara ev sahipliği yapan bu salonların, imparatorluğun siyasi istikrarına resmi kurumlar kadar katkı sağladığını gösteriyor. Osmanlı kültürü, toplumu ve siyasetinin bu önemli laboratuvarları, uzak Osmanlı topraklarıyla ilişkiler kurulmasına ve fikir alışverişinde bulunulmasına yardımcı olmuştur. Pfeifer, salonların 1516-17 fetihlerinden sonra Suriye ve Mısır'ın imparatorluğa entegrasyonunda merkezi bir rol oynadığını göstermektedir.
Pfeifer, anlatısını 16. yüzyıl Şam'ının yıldız bilgini Bedreddin Gazzi'nin (ö. 1577) hayatı ve ağına dayandırıyor ve Arap elitlerinin İmparatorluk nezdinde düşünüldüğünden daha etkili olduğunu ortaya koyuyor. Onların yerel bilgileri ve bilimsel uzmanlıkları, İstanbul'un en güçlü isimlerinin bilgileriyle rekabet ediyor ve bazen onları gölgede bırakıyordu. Sonuç olarak, dönemin Osmanlı kültürü, Arap ve Türkçe konuşan aktörlerin işbirliğiyle şekillendi.
Çeşitli Arapça ve Osmanlıca kaynaklardan yararlanan Salonlar İmparatorluğu, Osmanlı beylerinin muhteşem toplantılarının imparatorluğun kültürüne ve yönetimine ne ölçüde katkıda bulunduğunu göstermektedir.
