Şehir, sokaklardan, taşlardan, binalardan ibaret olmaz bazen! İçi vardır, sesi vardır, elleri ayakları vardır.
Paramparça ettiği insanı yeniden var etmeye yeltenen devrimcidir şehir. En güzel resmini çizmek için tuvalin karşısına geçen ressamdır. Omzundaki kemanıyla, sahici bir aşk şarkısı çalan bestecidir.
Şehir bir varoluş sahnesidir.
Şehir, insanı içine, özüne, benliğine ulaştıran yönetmendir.
Ve o sahnede insan, yalnızca kendisini oynamaktadır.
Bazen şehir, insanı yeniden doğuran annedir.
Satu Mare’de Dinle Beni, insanın kendi içindeki arkeolojik buluntusudur; müzelerin, tiyatroların, opera binalarının, sergilerin, kutsal yapıların, mezarlıkların tarih kokan taş duvarları arasında felsefenin, edebiyatın, resmin ve mimarinin uçsuz bucaksız sorgulamalarında, hiç bilmeksizin kendilerini aramaya çıkan kadın ve erkeğin yeni ve eşsiz bir varlığa ulaşmasıdır. Satu Mare’de Dinle Beni, insanın kendine dönük yolculuğudur.
– Satu Mare’ye gitmemiz gerek!
İlk defa gitmekten bahsettiğinde, hem de adını ilk kez duyduğum bir şehre gitmekten bahsettiğinde, yaşamımdaki büyük devrimin ayak seslerinin bu cümleyle yankılanmaya başlayacağını hissetmemiş, çoktan gitmiş gibi uzaklara dalan adamı seyredip, gitmek kelimesinin ne anlama geldiğini düşünmeye başlamıştım.
