Şehirciliğin kuramsal temelleri denilince; uzun bir geçmişi olan, başka bilim dallarıninkinden bağımsız yerleşmiş bazı kuramlar akla gelmemelidir. Kısa bir geçmişe sahip bulunan bir disiplinden, bu kadarını beklemek gerçekçi olmaz. Ama, şu da bir gerçek ki, şehircilik disiplinini, kuramsal temellerden tamamen yoksun, yalnız uygulamaya dönük birtakım bilgilerin yığınından ibaret saymak da yanıltıcıdır. Belki, bir yandan başka bilim dallarındaki kuramsal gelişmelerin, bir yandan da şehirciliğin kendi öz gelişmesinin etkisiyle, son 15-20 yıl içinde, şehirciliği kuramsal bir temele oturtmak amacıyla önemli çabalar harcandığı görülüyor.
Bu çabalar sonucunda hem şehir, hem de planlama kavramları, yavaş yavaş kuramsal bir içeriğe sahip bulunan konular durumuna gelmektedirler. Bu gelişmenin dikkati çeken yönü, kuram geliştirme çabalarında, sosyal bilimlere özgü yöntem, yaklaşım ve kuramlardan geniş ölçüde yararlanılmakta olmasıdır. Bu nedendir ki, bu kitapta, şehirciliğin kuramsal temellerine sosyal bilimler açısından yaklaşılıyor. Bunu, şehircilik disiplininin, kitapta ele alınanlar dışında kuramsal temeli bulunmadığını varsaydığımızdan değil, fakat şehircilikteki gelişmelerin doğrultusunu, mimarlık ve mühendislikten çok, sosyal bilimlere dönük gördüğümüz için tercihe değer bulduk.
