Şehirler, Şeyhler, Şehzadeler, II. Bayezid’in siyasi hizbinin oluşumunda Anadolu’daki yerel bağlamın rolünü merkeze alarak, hanedan ve İstanbul odaklı Osmanlı tarih yazımına alternatif bir perspektif sunuyor. Tarihsel özne olarak sultanlar ya da Osmanlı başkentindeki siyasi hizipler yerine, 15. yüzyılda şehzadelerin eğitim gördüğü Amasya ve Konya gibi Anadolu şehirlerini öne çıkarıyor. İran kökenli mistik bir hareket olan Halvetiyye’nin Amasya’da başlayan şehirleşme, kurumsallaşma ve “Osmanlılaşma” sürecini, Konya merkezli Zeyniyye ile rekabeti ve İstanbul’da tutunma mücadeleleri ekseninde inceleyerek Amasya ve Konya’nın “Osmanlı kimliği”nin oluşumunda son derece etkin rol oynadığını gösteriyor.
Mimarlık, şehir tarihi, toplumsal ağ çalışmaları ve tasavvuf incelemeleri sahalarından ödünç alınan analitik araçlara ve daha önce kullanılmamış kaynaklara dayanan bu eser, Osmanlı İmparatorluğu’nun oluşum sürecine kapsamlı ve disiplinler arası bir yaklaşımla bakıyor. İmparatorluğu bir noktadan yükselerek üç kıtaya yayılan kudretli ve ulu bir çınar gibi değil, –Taşköprüzade’nin yaptığı gibi– “Doğu’dan ve Batı’dan gelenlerin buluştuğu ve ortaklaşa yarattıkları rengârenk bir çiçek tarlası” gibi görmenin yolunu açmayı hedefliyor.
