Bu çalışma, İslam düşünce tarihinin önemli simalarından biri olan Seyfeddin el-Âmidî’nin bilgi (ma‘rifet) ve nazar anlayışını incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada Âmidî’nin bilgi ve nazar konusundaki görüşleri merkezde Ebkârü’l-Efkâr olmak üzere eserlerinden tespit edilmiş, bu konulardaki görüşleri klasik kelâm geleneği, özellikle Eş‘arîlik, İslam felsefesi ve diğer kelâm ekolleriyle karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Çalışma sonucunda Âmidî’nin yaşadığı dönemin siyasî ve fikrî şartlarının onun düşünce sisteminin şekillenmesinde önemli rol oynadığı görülmüştür. Felsefe, mantık, kelâm ve usûl alanlarında derin bir birikime sahip olan Âmidî, Eş‘arî geleneğe mensup olmakla birlikte birçok meselede özgün görüşler ortaya koymuştur. Özellikle bilgi ve nazar kavramlarının tanımlanması, bilgi kaynaklarının değerlendirilmesi ve aklın işlevinin belirlenmesi hususlarında kendisinden önceki kelâmcı ve filozoflardan ayrılan yönleri bulunmaktadır. Araştırma, Âmidî’nin bilginin elde edilmesinde akla önemli bir yer verdiğini, ancak aklı mutlak ve bağımsız bir otorite olarak görmediğini ortaya koymaktadır. Ona göre nazar, bilgiye ulaşmanın temel yollarından biridir ve insanın Allah’ı, evreni ve varlığın hakikatini kavrayabilmesi için vazgeçilmez bir işleve sahiptir. Bununla birlikte bilgi yalnızca nazar yoluyla değil; duyular, haber, vahiy ve ilahî ilham gibi farklı vasıtalarla da elde edilebilir. Sonuç olarak Âmidî, klasik kelâm geleneğini mantık ve felsefeden yararlanarak yeniden yorumlayan, bilgi ve nazar teorileriyle sonraki dönem kelâm düşüncesinin şekillenmesine önemli katkılar sağlayan özgün bir düşünür olarak değerlendirilebilir.
