Görselliğin, hızın ve tüketimin belirleyici olduğu postdijital çağda algoritmalar tercihlerimizin yanı sıra dünyayı algılayış biçimimizi de şekillendiriyor. İnternetin hayatın merkezine yerleşmesiyle birlikte yalnızlık, dikkat dağınıklığı, bellek kaybı ve anlam krizleri giderek daha da görünür bir hâle geliyor. Peki böylesi bir dünyada insanın duygularını, iç sesini üst dille yansıtan, derinliği esas alan şiir var olabilir mi?
Bu kitap, postdijital dünyanın belli başlı kavram ve teorilerinden hareketle Türk şiirine dair özgün ve alışılmışın dışında okumalar sunuyor. Yapay zekânın şiir üretme ve yorumlama kapasitesinden sosyal medya şiirlerine, metaverse deneyimlerinden pop art, transhümanizm ve kaos teorisine uzanan geniş bir çerçevede şiirin günümüz dünyasıyla kurduğu ilişkiyi sorguluyor.
Elinizdeki kitabın temel savlarından biri, birçok farklı dönemde öldü denilen şiirin sanılanın aksine ölmeye yazgılı olmadığıdır. Şiir; her dönüşüm çağında kendini yeniden şekillendiren, değişen koşullara uyum sağlayan ve varlığını sürdürebilen dirençli bir sanattır. Hatta kusursuzluk vaadiyle ilerleyen dijital dünyanın ve yapay zekânın karşısında şiir; insanın eksikliğini, özlemlerini, hatalarını ve duygusal derinliğini yansıtacak özel bir alan olarak daha da anlam kazanma potansiyeline sahiptir. Postdijital çağda şiirin imkânlarını yeniden düşünmeye davet eden bu çalışma, teknoloji ve edebiyat arasındaki ilişkiye farklı bir pencereden bakmak isteyen okurlar için önemli bir keşif yolculuğu vadediyor.
