Bir taraftan kır ve şehir dikotomisini saklı tutarak şehirlerin ürettiği imgesel ve sembolik dili çözümlemek, diğer taraftan teknolojik gelişmelerin şehir paradigmasında meydana getirdiği dönüşümleri ve nihayet postmodern krizin travmaları altında ezilen insanı merkeze yerleştirmek gerekiyor.
İlker Gündüzöz Son Özgür İnsan Şehrin Kıyameti kitabında özgürlükler temelinde şehir olgusunu yapısöküme tabi tutuyor. Ortaya şehirleşmenin karanlık dehlizlerine dair sarsıcı bir eser çıkıyor. Şehirlerin özgürlüğe zeminini yitirmesi ve kırsalın mağrur zaferi arasındaki sarmalda sıkışıp kalan insanın sorgulandığı kitap, tek merkezden üretilen enformasyon, ekonomi, para, değerler, kültür, otorite, yeme içme biçimleri, arkadaşlık gibi medeniyet unsurlarının çok merkezli, atomize, rizomotik bir yapıda üretilmeye başlamasını ele alarak şehri resmetmektedir. Artık sözü edilen etkilerle örülü şehrin silüeti, çoktan klasik medeniyet tasavvurunun üstüne çöreklenmiştir. Böylesi bir şehirde yaşayan insan, ruhen ve biyolojik bakımdan meçhule doğru yol almakta, Tanrı’nın öldüğünü ilan eden a-teolojik ahlak, bu sefer insanı öldürmeye çalışmaktadır. Bilişim teknolojileri, yapay zekâ, internet ve sosyal medya eksenli gelişmeler çerçevesinde dönüşen şehir paradigmasının hikâyesi bir ölçüde insanın yeryüzündeki serüveninin serencamını da imlemektedir.
Şehirlerin içinde bulunduğu duruma dair son derece sade ama etkili felsefi yorumlarda bulunan Son Özgür İnsan Şehrin Kıyameti, ütopik ve fütürist şehir yaklaşımları arakesitinde bir seyrüsefer imkânı sunmaktadır.
