Delâl ilk aşkının hayatının en büyük hatası olduğunu anladığında henüz on sekizine yeni basmıştır.
Anne ve babasının dahi ona el vermediği bu hayatta tuttuğu elin onu ölümün kıyısına götürmesiyle kırılgan benliğini ölüme, ruhunu ise intikam için yaşama mahkûm eder. Tam on üç yıl sonra ilk aşkının karşısına, onun hiç de beklemediği yeni bir görüntü ve güçlü bir konumla çıkar. Genç kalbinde yeşeren saf aşk, artık kötülüğün sillesini yemiş olan o kalpte saf bir nefrete dönmüştür. Kapanması gereken açık bir hesap varken tüm steril duygular bir bir infilak etmeye başlar.
Derler ki aşk, nefretin çocuğudur ve nefret hiçbir zaman iyi bir ebeveyn olamamıştır. Toksiktir, harap edicidir ve eninde sonunda bir gün çocuk onu doğursa da var edemeyen ebeveynini terk eder. Çünkü hayatta kalma içgüdüsü, bağlılıkların en büyüğüdür.
Bazı duygular tertemizdir. Katıksız bir nefret, el değmemiş bir aşk, saf bir öfke, iflah olmaz bir umut...
Çünkü gerçektir; tüm varlığı ile kutsanmış, toprağa kök salmış ve göğün ardına kadar uzanmıştır. Hayat ya bu steril duygular, hiç de umulduğu gibi mutluluk vermez. Soluksuz bir acı doğurur, onunla kuşanır, onunla büyür ve onunla var olursunuz.
Duyguları steril halleriyle ele alırken, aşkın ve nefretin tabularını yeniden kurup yıkacağız.
M.A.
