Bazı kırılmalar ses çıkarmaz.
İnsan, ne zaman eksildiğini; ne zaman kendinden uzaklaştığını çoğu zaman hatırlamaz. Sadece bir gün durur ve kendine şu soruyu sorar:
“Kimdim ben bu kadar kırılmadan önce?” Taş ve Pirinç, bu sorunun peşinden yürüyen bir adamın iç yolculuğu… Bir terapi odasında başlayan yolculuk; çocukluğun unutulmuş seslerinden yoksulluğun sessizliğine, bir annenin ellerinden İstanbul’un gecelerine, Galata Köprüsü’nden Gülhane’ye, Üsküdar’dan insanın kendi içindeki karanlığa uzanır. Geçmiş bazen hatırlanmaz. Gelip insanı bulur. Bir çocukluk anısı, yıllardır kapalı duran bir kapıyı aralar. Bir sokak, insanı varmak istediği yere değil, kaçtığı kendisine götürür. Ve insan, bütün hayatı boyunca taşıdığı yükün altında aslında kendisinden uzaklaştığını fark eder. Taş ve Pirinç, bir kaçış hikâyesi değil; kendi iç hapishanesinin kapısını aralayan bir insanın yüzleşmesidir. Çünkü bazen mesele hiç kırılmamak değildir.
İnsan, bazı parçaları kırılmadan kendisine ulaşamaz.
Ahmet Şefik Vefa’nın Taş ve Pirinç – Kimdim Ben Kırılmadan Önce? kitabı; çocukluğun izlerinden yetişkinliğin yalnızlığına, İstanbul’un sokaklarından insanın kendi içindeki sessizliğe uzanan bir yüzleşme anlatısı.
Ve bütün yolculuk, tek bir sorunun cevabını aramak içindir: Kimdim ben, bu kadar kırılmadan önce?
