“Yerin kulağı vardır.” derler. Fakat bir çocuğun kulağından daha büyük olmadığını en iyi ben biliyorum.
Dışarıda, hele ki dağlık bir yerdeysem, elime bir çakmak taşı alır, geniş bir kaya arayıp bulur ve o kayanın sert kabuğuna vura vura kendi kısacık adımı ya da acısıyla tatlısıyla zihnimde yer etmiş kimi kelimeleri kayanın dört bir yanına kazıyarak vakit geçirirdim. Babamdan dinlediklerimi de işte böyle, tarih öncesi bir tutanakçı gibi koca kayaların sert kabuklarına darbeler indirerek kazırcasına zihnime yazardım. Fakat kollarımın çabuk yorulduğu yaşlardaydım daha. Gerçi o yontu taşı, başka araçlara dönüşerek de olsa, ömrüm boyunca elimden hiç düşmedi. Yaşam boyu, yüreğimin ve zihnimin derinliklerine yuvarlatılan can acıtıcı her türlü kayayı boş bırakmadan bir heykeltıraş inceliğiyle yontarak süsleyip durdum. Alışkındım ne olsa… Belki de her insanın zihninde, tahmin edilmesi zor, dinmeyen, susmayan, silinmeyen kimi sesler vardır. Benim zihnimdeyse dinmeyen en baskın ses bu çakmak taşı vuruşları aslında unutmamak oldu. O çakmak taşı, ömrüm boyunca hatırlama defterimi doldurmam adına elimde bir yontu murcuna dönüşüverdi. Tıpkı kâğıt, kalem işçiliği gibi… Zira duyduklarına, gördüklerinden daha çok inanan yaşlardaydım daha. Ah, unutmayan kulak!”
