Allah’ın varlığından bir “koku” alarak Hakikat Evi’ne girebilmenin, oradaki izlere bakıp bakıp, o evde nasıl bir Varlık’ın “bulunduğu”na dair bir şeyler söyleyebilmenin birincil koşulu içtenliktir.
Daha önce “içtenlik eve dönüştür” diyen yazarımız, bizlere bu kez de tüm içtenliğiyle hem aklını hem gönlünü Allah’a çevirerek O’nun kokusunu içine çeke çeke yazdığı yazılardan oluşan bir kitap sunuyor.
Daha ilk satırlardan itibaren bu yoğun kişisel tecrübeye, ciddi bir metafizik, tasavvufi birikimin eşlik ettiğine tanık olunuyor.
Bunun yanında, “Hakikat”in özünün olduğu gibi duyulamayacağının, duyulsa bile birebir söze aktarılamayacağının farkında olan yazar; yine de “Hakikat” duyuşuyla içerikleşmemiş, bu duyuşa ters düşen bir söz etmediğini, bir mana dile getirmediğini bize adeta garanti ediyor.
Kitap hiçlik ve anlamsızlıkla boğuşan insanın ancak Allah’la, O’na yönelerek huzurlu ve anlamlı bir “varlık” duygusu edinebileceğinin altını çizerken okuru hayata, kendine, bildiklerine bu perspektiften bakmaya ve değerlendirmeye yöneltiyor.
Ayrıca yazar kadın, müzik, kader, aşk, kitap, şiir, hayat gibi ele aldığı her kavramı mutlaka Allah’la bağlantılı olarak ele alıp işlediğinden her sayfaya ister istemez bir “varlık kokusu” siniyor.
Bütün bunları yaparken de, duru bir dil kullanmaya özen gösteriyor ve sizleri ısrarla kendi gibi, “Varlık”tan bir koku almaya, her şeyi Allah’la ilişkili görmeye, kısacası Allah’la olmaya çağırıyor.
