Rab, İbrahim’e rüyasında şöyle seslendi: “Korkma!” (Tekvin, 15)
Ama korku, şehrin her tarafını sardı. “Korkma, korkma...” Bu sesleniş, Kitap’ta birçok kez tekrarlandı lakin duygulara gem vurulamazdı.
Filistin öykücülüğünün yaşayan önemli isimlerinden Mahmoud Shukair, başkalarının baskısı altında yaşamaya mecbur bırakılmış insanların hikâyesini anlatıyor bu eserde; “İşgalciler rahat yaşasınlar diye soykırıma uğraması gereken asıl sakinlerin” hikâyesini. Tüm çıplaklığıyla, yazar, Kudüs’teki Arapların yaşamını son derece ritmik bir dille, kimi bilindik kimi tuhaf farklı yüzlere pencereler aralayan bir üslupla aktarıyor okura. Böylece okur, kitabın başından sonuna kadar karakterlerle güçlü bir bağ kuruyor ve onlara yol arkadaşlığı yapıyor.
Kederlerini sır gibi saklayan insanların, korkuyla dolu geleceklerinin üstünü örten acısıyla tatlısıyla yaşananlardır satırlarda anlatılanlar. Unutulmaz yüzler, yaşam tutkusuyla dolu kalpler, en güçlü anlarında bile yok edilme tehdidiyle karşı karşıya kalan ama hiç tükenmeyen aşklar... Kapıları güven veren, kafası karışık kahvehaneler, şefkatli bir sütanne gibi sakinlerini kollayan balkonlar ve daima sabreden insanlar. Defalarca yıkılan ama her defasında yeniden dirilen, asla korkmayan ve sabrı tükenmeyen bir kentin; çeşitli imparatorlukların gelip geçtiği ama daima dimdik ayakta kalabilen Kudüs’ün hikâyesidir anlatılanlar.
