Serhan Kansu, alışılmışın dışında bir hikâyeyle yine, yine, yine derin sularda. Yatay Zekai teknoloji, konfor ve düşünmek üzerine sıra dışı, masalsı ve gizemli bir okuma deneyimi... Kitabımız konuk olacağı hayatlara eğlenceli bir dünya sunarken, küçük büyük herkesin zihninde sessiz bir soru belirecek:
“İnsan, düşünmeyi başkasına bıraktığında geriye ne kalır?”
Sürpriz bir sona hazır olun.
Zekâi çok rahattı. Düşünmeyi, karar vermeyi ve hareket etmeyi pek sevmiyordu. Ona göre zaten buna gerek de yoktu. Çünkü aklına gelen her soruya cevap veren yapay zekâlı bir ekran vardı. Ne hissedeceğini, ne izleyeceğini hatta kimi daha çok sevdiğini bile ona soruyordu.
Günler geçiyor, Zekâi yerinden hiç kalkmıyor ama bundan da hiç rahatsız olmuyordu. Ta ki bir sabah içinde tuhaf bir şey hissedene kadar… Zekâi’nin içinde yaylar geriliyordu sanki! O da hemen aklına gelen en önemli soruyu sordu:
Peki ya bol sarımsaklı mantı yiyebilir miyim?
KİTAPTAN
Zekâi gözlerini açtı ve her sabah olduğu gibi “Sistem başlatıldı” dedi. O an yan tarafta bir ekran belirdi. Odanın ışıkları yandı, televizyon açıldı.
Zekâi, her gün olduğu gibi, hiçbir şey için acele etmedi. Çünkü ona göre her şey zaten olması gerektiği gibiydi.
Neye ihtiyaç duysa, neyi merak etse bu yapay zekâ ekranına soruyordu. Bir tür akıllı bilgisayar olan cihaz da yanıtlıyordu. Hatta Zekâi nasıl hissettiğini bile ondan öğreniyordu. Böylece kendisi hakkında düşünmesine hiç gerek kalmıyordu.
***
Günler geçti. Zekâi hep aynı yerde kaldı. Bazen odasının kapısı açılıyor, biri gelip üzerini düzeltiyordu. Bazen başının altı kabartılıyordu. Biri yanına oturuyor, sonra kalkıyordu. Zekâi artık soru sormuyordu. Genellikle hemen yanında duran bir adama, başka bir adam sorular soruyordu:
“Bu rahat mı? Çok mu yumuşak?Buna alışılır mı?”
Bir gün odasına tanımadığı bir aile geldi. Sesler farklıydı. Anne konuştu, “Tam aradığımız gibi” dedi. Baba ekledi, “Çok sessiz, güzel.” Sonra bir çocuk yaklaştı. Üzerine çıktı. Zekâi irkildi ama yerinden kıpırdayamadı.
"Adı ne?" diye sordu çocuk. Ailenin yanında duran bir başka adamdan ses duyuldu, “Bu modelin adı Zekai. Kendisine bağlı olan bu ekranla sizin yerinize düşünür, alışkanlıklarınızı öğrenir, sizi tanır ve ekrana yansıtır.”
Çocuk, "Baba, alalım!" diye bağırdı.
***
Ertesi sabah Zekâi başka bir yerde gözlerini açtı. Bu odayı tanımıyordu. Ama yine her sabah olduğu gibi, “Sistem başlatıldı” dedi. Ardından tam karşısındaki dolaba monte edilmiş aynayı fark etti. İlk kez bir ayna görüyordu. Ona baktı. Yastıktan kafası, rulo kırlentlerden kolları hatta battaniyeden bacakları vardı. Öylece uzanmış, odanın ortasında yatıyordu. Hemen yanındaki ekran ise bir kabloyla bazasına bağlanmıştı.
