Adı eylül,
melâlin rindâne sevgilisi
“Bu duyuş öyle bir hissiyat ki, bin rüyanın gizlerindeki bir hakikat, bir hakikatin duyumsattığı bin rüya gibi. İnsana hayal çınarlarında salıncaklar kurdurur, rüya da perdeler açar-kapar sahne misali. Kurar düşlerini gök merdivenlerinde insan. Kimi çok kimi az söyler; akıllılar tımarhanesinde kurulur sohbetler: ruh ve evrenin sırrı üzerine. Onlar için kainat, bir sefalethane, orada varlık yokluk baş mesele. Aşk hiçlik üzerinden güzellenir, hiç olmadığı kadar. Hiç vücut bulmamıştır, bilgi hâyâlsizdir. Latif bir hâl, her neyse tarifi imkansız ama, gerçekten daha gerçek. Ruh göçünü yaşayan bütün bir insanlığın, karınca sarayından dahi hiçbir nasibi yoktur.”
“Seni sılaların, kirazların, ekinlerin, nisanların bilmem daha kimlerin arasından beğendik. Senin kalbinin ateşinden aldık kış ateşini. Senin nazar edişlerinden bulduk kara sevdalıların, yitik eşini. İşveni, kaş-göz edişini, baygın bakışını mevsimlerin arasından seçtik beğendik. Aya sor, yıldızlara sor, geceye-gündüze sor!.. Ne firâklar yaşadık senden önce. Ancak seninle yaşadığımız firâk, bir başka zevk veriyor, aşık gönlümüze. Kesretinde yaşıyoruz, vahdetin coşkun zirvesini… Senin vakarının, saffetinin, bilhassa o anlatılmaz işve ve edânın meftunuyuz.
Adı eylül, melâlin rindâne sevgilisi…”
