Azrail, insanların canını tüm hızıyla almaya devam ederken esmer, kısa saçları her noktaya eşit dağılmış, otuzuna merdiven dayayan hafif sakallı adam uykusundan uyandı. Beyaz parıltılı ışıklandırma ile süslenmiş tavanla karşılaşmıştı hafifçe açılan kahverengi gözleri. Kare şeklindeki paneller düz renkte bir satranç tahtasını anımsatıyordu. Göz almayan ışıklara takılıp kaldı buğulu bakışları ve nerede olduğunu anımsamak istedi. Ama en son hatırladığı olay, yaşadığı kentin tüm elektriğini kestiği ve oradan ayrılmak için arabasına doğru yürüdüğü andı. Arabasına bindiğini hatırlayamıyordu.
Yatağın karşısında ses çıkarmadan dönen yuvarlak saat 20.25'i gösteriyordu. Nerede olduğunu anımsamak için yattığı tarafın soluna çevirdi bakışlarını. Ancak tavandaki ışıklar gözünü almasa da başını başka yere çevirdiğinde kare kare ışınların önünde belirmesini engelleyememişti. Birkaç kez açıp kapadı gözlerini ve etrafı kolaçan etmeye başladı. Yaklaşık iki metre ötesinde boş ve tertemiz bir yatak, bu iki yatağın arasındaysa iki siyah koltuk gözüne çarptı ilk bakışta. Yatağın bir iki metre ilerisinde koridorun görülebilirliğini sağlayan cam duvar iki bölüme ayrılmıştı. Camın kenarlarından uzanan beyaz alçıpen duvarlar, yeni monte edilmişçesine lekesiz ve pak bir görünümde parıl parıl parlıyordu. Cam duvarla birleşik olan yine camdan yapılmış kapı ise açık duruyordu. Ancak koridorun lambaları yanık vaziyette değildi. Sadece bulunduğu oda ışık altındaydı.
Dünya üzerinde iki kişi kalsaydınız ne yapardınız? "Yok Oluş", bir Yavuz Çatmaz romanı. Sürükleyici ve çarpıcı.
