Bilimsel bilgi üretimi ve yöntem tartışmaları arasında boğulan modern yükseköğretim, insanı ve hakikati ıskalamaya mı başladı? Vatan Karakaya editörlüğünde, bir çalıştayın entelektüel birikiminden süzülen tebliğlerin alanında uzman isimlerce genişletilmesiyle hazırlanan Yükseköğretimde Bilgi Sorunu: Eleştiri ve Teklifler 1, yükseköğretim kurumlarının temel yapı taşı "bilgi" kavramını; İslam dünyasındaki özgün bilgi üretimi probleminden bilimler arasındaki hiyerarşiye, metafiziğin kadim bilgeliğinden modern yöntemin çıkmazlarına uzanan epistemik bir hesaplaşmaya tabi tutuyor.
Eserin temel iddiası, insanlığın bugün içine düştüğü tıkanıklığı aşmak için Tanrı-Âlem-İnsan arasındaki o kadim ve kopmaz ilişkiye tekrar dönmenin bir zaruret olduğudur. Batı’nın sadece "insan-âlem" etkileşiminden doğan ve varlığı niceliklere indirgeyen bilgi anlayışını da bir veri olarak değerlendirmeye katan bu perspektif; bilgiyi yeniden metafizikle buluşturmayı hedefliyor. Klasik dönemden moderne bilgi anlayışındaki dönüşümü, "ontolojik açıklıktan" "epistemik kesinliğe" geçişin yarattığı zihinsel lakaytlığı ve üniversitenin içine düştüğü parçalanmışlığını tartışıyor. Batılı bilgi anlayışı ile İslami hayat görüşü arasındaki uzlaştırma teşebbüslerini kritik eden metinler; hikmetin ana kaynağından süzülen İslami mirasın bilgi üretimine sunacağı kadim katkılara kadar uzanan geniş bir yelpazede bizi hayati bir gerçekle yüzleştiriyor: Mevcut düzenin neliği kavranamadığı takdirde, kafa karışıklığı yaşanması mukadderdir.
Üniversiteyi sadece teknik bir eğitim alanı değil, bir theoria faaliyeti ve varoluş gayesi görenler için bu eser; bilimsel bilgi üretimi ve yöntem sorunlarındaki tıkanıklığı aşmaya yönelik disiplinlerarası bir yol haritası ve akademik bir duruş niteliği taşıyor.
