Yedi yaşındaydı; Bodrum’da bir kahvenin önünde ilk kez ney duydu, eve koşup annesine “Ana, kamış ağlıyordu” dedi.
O günden sonra ömrü boyunca söyleyemediği her şeyi o kamışa emanet etti. Urla’da bir berber dükkânında nefesi öğrendi, on dört yaşında bir temmuz günü bedeninin ona ait olmadığını. İstanbul’da Mehmed Âkif’le bir medrese odasında aynı mumun ışığını paylaştı; Mısır’a kaçtı, döndüğünde Âkif “Vay Neyzenim!” diye boynuna sarıldı. Evlendi, bir kızı oldu, üç ay sonra kendini taşıyamayıp gitti. Meyhanelerde hükümdarlara söylendi, koğuşlarda doktorlarla alay etti; kimi gece polislerin kolunda tımarhaneye getirildi, kimi gece “Başlayacak; beni hemen kapatın” diye ağlayarak kendi ayağıyla gitti.
Ama ney dudağına değdiğinde salonlar susar, koğuşlar dinler, en katı yüzler bile yumuşardı.
Yüreği Neyde Ağlayan Neyzen, Türkçenin en büyük hicivcisini efsanenin içinden çıkarıp sara nöbetleriyle, içkinin uçurumlarıyla, büyük dostluklarıyla ve hiç dinmeyen özlemiyle, bir nefesin içinden anlatıyor. Bir ney gibi: ayrılıktan yanan, yandıkça güzelleşen bir yüreğin romanı.
