Bitki-insan ilişkisi ilk insanın varoluşundan bu yana hiç kopmadan devam etmektedir. Karl Marx bunu ‘‘ İnsanlık tarihi aslında sağlıklı gıdaya erişim ve arayışın tarihidir. ’’ tümcesi ile özetlemektedir. Varoluş ve neslin devamı için olmazsa olmaz ön-koşuldur.
Tarihsel süreçte bitki kullanımı beslenmenin ötesine geçmiş, gündelik hayatın her alanında görünür olmuştur. Bazı bitki gruplarında daha da belirginleşmiştir. Örneğin tahıllar temel gıda olma özelliğini taşırken, ölmez ağaç olarak betimlenen zeytin kimi zaman bir gıda ürünü iken, kimi zaman sağlık sektöründe bir tıbbi bitki görevi görmüş, kimi zaman ise yağı, gecenin karanlığını gideren kandiller için yakıt olmuştur.
Bir de tahıl ya da zeytinden çok daha farklı özelliklere sahip aroidler var. Farkı, tüm zıtlıkları bir arada bulundurmasından kaynaklanmaktadır. Bilim insanlarının tanımlamalarında hem Şeytan hem de Melek, ya da hem Âdem hem Havva veya hem Meryem hem de İsa’dır. Çünkü keskin bir antienflamatuvar özelliğine sahip aroidler, kurallara uyan aşçı için nefis bir yemek malzemesi iken yanlış işlem sonucu öldürücü de olabilir. Yani bünyesinde şifa ve zehir gibi birbirine zıt özellikleri barındırmaktadır.
Elinizdeki kitap, bu nedenden dolayı “ Zehirden Şifaya Aroidler” olarak isimlendirilmiştir.
