İyi bir hayatın, E=mc² gibi gizli bir formülü olabilir mi?
Çoğunlukla mutluluğu nihai bir varış noktası, depresyonu ise kaçılması gereken bir hastalık olarak kodlarız. Oysa yerleşik kabullerimiz çoğu zaman eksik, hatta yanıltıcıdır. Depresyon, basit bir mutsuzluk halinden ziyade, insanın kendi potansiyelinden, yani “olması gereken kişiden” sapmasının acı veren, ancak bir o kadar da hayati bir sinyalidir.
Ryan A. Bush, ergenlik yıllarındaki o takıntılı mutluluk arayışını, yetişkinliğinde bilimsel ve felsefi bir çerçeveye oturtuyor. Stoacılığın direncinden Nietzsche’nin “kendini aşma” fikrine, evrimsel psikolojinin gerçeklerinden modern terapi yöntemlerine uzanan bu disiplinler arası yolculukta, insan zihninin en karmaşık düğümleri çözülüyor. Görünürde hiçbir ödül yokken bile “doğru olanı” yapma ihtiyacımız, konfor alanımızda kalmak varken acı çekmek pahasına maraton koşmayı ya da sanat üretmeyi seçişimiz ve öz saygımızın o açıklanması güç kırılganlığı... Yazar, tüm bu insani paradoksların ardındaki mantığı gözler önüne seriyor.
Bu kitap, “kendini bulma” masalını bir kenara bırakıp, “kendini yaratma” cesaretini gösterenler için bir manifesto niteliğinde. İlaçların ve geçici çözümlerin ötesine geçen, insanın kendi büyüklüğünü ve yaşama gücünü merkeze alan, nörolojik ve felsefi temelleri sağlam yeni bir benlik teorisi sunuyor.
Olduğunuz kişi, sizi bekliyor.
