Dünya, çocuk zihninde önce kelimelerle kurgulanmakta, ardından imgelerle somutlaşan estetik bir yapıya dönüşmektedir. Bu çalışma; çocuk yazınını sadece pedagojik bir aktarım aracı olarak değil, bireyin dış dünyayı alımlayarak kendi iç evrenini inşa ettiği bir “zihinsel tasarım süreci” olarak ele almaktadır.
“Zihnin Estetik İnşası” başlığı altında yürütülen bu incelemede; çocuk kavramının tarihsel gelişimi temel alınarak, anlatının birey üzerindeki imgelem kapasitesi mercek altına alınmaktadır. Çalışmada, okuma eyleminin ruh sağlığı üzerindeki iyileştirici gücü bibliyoterapi bağlamında değerlendirilmekte; çocuk edebiyatının türsel çeşitliliği ve sanatsal yaklaşımları kuramsal bir derinlikle irdelenmektedir. Edebiyat ve psikoloji arasındaki disiplinler arası köprüden hareketle; ruh sağlığı teorileri ve çocuk psikolojisini etkileyen faktörler, anlatı sanatının sunduğu olanaklar çerçevesinde yeniden konumlandırılmaktadır.
Çalışmanın uygulama safhasında Behiç Ak anlatılarının merkeze alınması; sanatçının mimar, karikatürist ve oyun yazarı kimliğiyle güzel sanatların disiplinlerarası doğasını edebî metne taşımasından kaynaklanmaktadır. Behiç Ak’ın çizgisel derinliği ve mekânsal titizliğiyle şekillenmiş karakterler üzerinden yapılan çözümlemeler; metnin çocuk ruhunda nasıl estetik birer “psikolojik temsile” dönüştüğünü ortaya koymaktadır.
