Şiir yıllığı çıkarmanın düşman kazanma sanatı olduğunu bilerek yola çıktım.
Anadolu'nun kırsal bir şehrinde (Çorum) yaşayıp onlarca dergiyi bir araya getirip taramanın kolay değil. Kolay olmayan çok şey olsa da konu şiir olunca aşılıyor tüm zorluklar. Yıllık için yola çıkanlar kadar şiire ömür veren şairlerin ortak paydada, şiirde buluşma, toplaşma yeri olarak görüyorum şiir yıllıklarını. Benim çıkardığım bu ikinci yıllığın öncesinde çıkan ve sonrasında çıkacak olanlar arasında nasıl bir yer edineceğini, hangi değerde dikkate alınacağını şimdiden kestirmem oldukça zor. Hazırladığım yıllığa ileride bir değer biçilecekse "En adaletli yıllık, en tarafsız yıllık" denmesini çok isterim. Öyle çalıştım, öyle yol aldım.
İçinde yaşadığımız coğrafyanın vicdanına baktığımızda sosyal, toplumsal, siyasal, ekonomik alanda hiç de güzel şeyler olmuyor maalesef. Savaşlar genişleyerek, kanatarak, yıkarak, öldürerek devam ediyor. Sınırlar değişiyor. Göçlerin hiç ardı arkası kesilmiyor. Ülke rejimleri yıkılıyor, halkı oradan oraya göç halinde yaşamaya devam ediyor. Bulunan toplu mezarlarda sayılar havada uçuşuyor. Belleklerimiz yırtılıyor, geriye gitmiyor, hatırlamıyor. Hafızamız parçalanıyor, bilgi tutmuyor.
İnancımız tarumar oluyor. İnandığımız değerleri unutuyoruz. Değer kaybı yaşıyoruz. Can telâşı ağır basıyor. Hiçbir şeyden ders çıkarmıyoruz ya da çıkaracak gücümüz kalmıyor. Tam da bu ortamda dahi genelde sanat, özelde edebiyat, şiir boy veriyor. Buna ne kadar sevinmeliyim bilemiyorum. Türkiye'nin stratejik konumu çoğu zaman yeterli olmuyor. Dünya tarihinde bu konum önemli bir yer etse de yüzergezer savaş makineleri, yapay zekâlı silahlar bu konumun gücünü bir noktada tehlikeye düşürüyor. Coğrafi özel konum teknolojik, ekonomik ve sanatsal konuma evrilmedikçe teknoloji ilerledikçe her geçen gün zayıflayacağa benziyor. Burada bizi ilgilendiren, sanatsal konumu daha güçlü stratejik özel bir konum yaratmak için safları sıkı tutmakta fayda olacağını düşünenlerdenim.
