İnsan, en yalın haliyle etrafına baktığında, hayata can verenin ne olduğunu mutlaka görecektir.
Tıpkı ağaçlar, tıpkı çiçekler, tıpkı rüzgârla savrulmakta olan söğüt ağaçları, tıpkı zirvesine kar düşen yüce dağlar gibi berrak bir hikâyeye kavuşacaktır.
Görme yeteneğimizi bulanıklaştıran, duygularımızı körleştiren, gönüllerimizi sağırlaştıran şey, modern zamanlarda elimize tutuşturulan mevzubahir yaşama kılavuzları…
O kılavuzlar ki, kendimizden başka bir şey yaptı bizi. Çok vakit kaybettik bu türden yanılgılarla…
Ama kendimizi yeniden arayıp bulmanın, yeniden kendimiz gibi olmanın bütün imkânları tükenmedi henüz!
Evet, geciktik; ama kendimizi, zihnimizi, duygularımızı, hayatın berrak hikâyesini, mevsimleri ve ötesini yeniden keşfetmeye yine de vaktimiz var.
Tabiatına yakın duran her şeyi yeniden umursamanın, ciddiye almanın, gündem diye üstümüze örtülen bu ağır yorganın altından çıkmanın tam zamanıdır hatta.
Sadece önümüze konanı konuşmayı bırakıp, sadra şifa olacak gerçek ruh gündemimizi aramalıyız.
Onu bulmamız bile gerekmez aslında, sadece aramalıyız.
Üstümüze boca edileni didiklemeyi değil, sükûnet içinde keşfedilmeyi bekleyen bir hayatın sırrıyla kafalarımızı yormayı denemeliyiz.
Bizi yeniden kendimizle buluşturacak, hayatı tabiatına, özüne, hakikatine döndürecek olan şey bu değil midir?
