“Şu üç şey kimde varsa, o kimse imanın tadını bulmuş demektir.
Allah’ı sevmek, Resûl’ünü sevmek, Diğer sevdiğini de yalnız Allah için sevmek.”
Hz. Muhammed (s.a.v.)
Allah sevgisi ve O’na itaat, birbirini tamamlayan iki unsurdur. Allah’a itaat, O’nu sevmenin bir tezahürüdür. Allah’ı seven, O’nun razı olduğu fiilleri yapar, yasak ettiği fiillerden ise şiddetle kaçınır. Sevgi itaati, itaat sevgiyi zorunlu kılar. Allah sevgisi, insanı O’na teslimiyete, saygıya, hürmete, tevâzua götürür. Seven, sevgilisinin isteklerini memnuniyetle yerine getirir.
“...Onlar şöyle dediler: İşittik ve itaat ettik. Ey Rabbimiz! Senden bağışlama dileriz. Sonunda dönüş yalnız sanadır.” Bakara, 2/285.
Marifet (bilgi) ve idrak olmadan sevginin gerçekleşmesi düşünülemez. Zira insan, ancak bildiğini sever. Bu sebepten dolayıdır ki, cansız varlıkların sevgi ile vasıflandırılması tasavvur edilemez. Sevgi, idrak sahibi canlının özelliğidir. (Gazzâlî)
“...Mü’minlerin Allah’a olan sevgisi, daha güçlü bir sevgidir...” Bakara, 2/165.
Hayatın tadı olan sevgi, düşmanlıkları yok eden önemli bir düsturdur. Dağları delen, Ummanları yol kılan, acıları tatlılaştıran, zehirleri bal eden sevgi ağacının meyvesini devşirebilmek, öncelikle Allah sevgisine bağlıdır. Bitmeyecek sevgi O’nun sevgisidir. O’nun sevgisinden alınan güç ve kuvvetle ancak birbirimizi sever ve sayarız. O’nun sevdiklerine ve sev dediklerine muhabbet duymak, kulluğun da temel noktasını teşkil eder.
“...Allah onları sever, onlar da Allah’ı severler...” Mâide, 5/54.
