Hz. Osman (ra) zamanında istinsahı gerçekleşen ve Mesâhif-i Osmâniyye olarak anılan ilk Kur’an nüshalarının imlâsı gerek sonraki mushaf çalışmalarına esas teşkil etmesi gerekse sahih kıraatlerin tespitinde dikkate alınan ölçütlerden biri olması hasebiyle ilk günlerden itibaren önem atfedilen bir konu olmuştur. Bunun sonucu olarak erken dönemden itibaren mushafın resm-i Osmânî ve resm-i ıstılâhî kavramlarıyla ifade edilen imlâ özelliklerinin tespitine çalışılmış, başlarda şifahi olarak aktarılan bu bilgiler zamanla müstakil eserlere konu olmuştur. Mushaf kitabetinde ilk imlâya bağlı kalma çabasının yanında süreç içerisinde Arap yazısının imlâ yapısında meydana gelen değişimleri dikkate alan uygulamalar varlık kazanmıştır. Keza okumayı kolaylaştırmak ve okuyuş hatalarına engel olmak amacıyla nokta ve hareke gibi simgelerin kullanımına gidilmiş ve bu çerçevede farklı gelenekler vücut bulmuştur. Zamanla Kur’an ilimleri bağlamında varlık kazanan çok sayıda bilgi türü mushaf kitabetine yansımış ve tüm bu gelişmeler Mushaf İlmi olarak ifade edilebilecek bir bilgi alanının oluşmasını sağlamıştır.
Bu eser Mushaf İlmi alanında oluşan teorik ve pratik birikimi ana hatlarıyla tanıtmakta, ilk nüshalardan bugüne Kur’an’ın mevsûkıyetine halel getirecek hiçbir gelişmenin vuku bulmadığını, kitabeti geliştirmeye dönük çalışmaların da hatalı okumaları önlemeye yönelik olduğunu gösteren bilgi ve belgeleri paylaşmaktadır.
