Siz hiç hayatınızın en güzel yıllarını, sadece "başlamayı" bekleyerek geçirdiniz mi?
Tahta sıraların, tebeşir tozunun ve "Öğretmenim!" diye seslenen çocukların hayaliyle uyuyup; her sabah belirsizliğin, işsizliğin ve toplumun o ağır, yargılayıcı bakışlarına uyananlar... Hüseyin Buluş, istatistik rakamlarından ibaret sanılan yüz binlerce gencin sessiz çığlığına ses veriyor.
Bu roman; sistemin dişlileri arasında ezilenlerin, diplomalarına sarılıp hayata tutunmaya çalışanların ve arafta kalmış bir neslin çarpıcı hikâyesi...
Kendi fiziksel acılarını öğrencileri için bir kenara iten sabır abidesi Caner Hoca'nın bilgeliği; çaresizliğin verdiği boşlukla karanlık yapıların, sahte kurtarıcıların ağına düşmekten son anda kurtulan Nadir'in savruluşu ve canı pahasına üniformasına onur katan Emre'nin destanı...
Atanamayanlar, umutsuzluğun insanı nasıl tehlikeli labirentlere sürükleyebileceğini yüzümüze çarparken, hepimizin sokağında, mahallesinde, belki de kendi evinde yaşanan o büyük acıyı olanca çıplaklığıyla kâğıda döküyor.
Okurken o tahta sıraların boşluğunu, bir türlü başlayamamanın ağırlığını ve bekleyişin o sessiz acısını tam kalbinizde hissedeceksiniz.
“Her şeyin bir başlangıcı, her başlamış şeyin de bir sonu vardır. Ama en zoru, o başlangıcı beklemektir.”
