Aç insanın, başkasının ziyafetiyle doyduğu, zayıfın, kendisini güçlünün kişiliğiyle özdeşleştirdiği, kölenin ömrünü efendisine adamaktan haz duyduğu, erdemsiz yaşamın kişi mutluluğu bakımından sorun teşkil etmediği bir zaman dilimindeyiz. Anılan süreci tanımlamak üzere Batı’da post-modern, post-truth (hakikat ötesi) öte-evren (metaverse), post-demokratik dönem gibi kavramlar üzerinden yürütülen tartışmalar, dönüp dolaşıp: gerçekliği belirleyen ben’in algı ve duyumlarıdır, algı ve duyum değiştiğinde, gerçeklik değişir, kuramına yaslanıyor. Ancak kimse, geleneksel idealizmin bu demode kuramını açıktan savunmuyor. Çünkü gerçekliğin, varsayım bile olsa en azından kendi gerçekliğimizin, insan bilincinden bağımsız bir yanının olduğunu, onu denetlemeye çalışırken karşılaştığımız zorluklardan, maruz kaldığımız acılardan seziyoruz.
