Bir mart günüydü.
Bir öykü yazacak olursanız sakın ha sakın böyle başlamayın. Bundan daha kötü bir giriş cümlesi olamaz çünkü. Yaratıcılıktan yoksun, düz, yavan ve muhtemelen de içi boş. Ama şu an için böyle bir girişe göz yumulabilir. Çünkü onu izleyen ve öyküyü başlatması gereken paragraf öyle abartılı, öyle akıl almaz ki önceden hazırlamadan okuyucunun gözünün önüne serilmemelidir.
Sarah yemek listesinin üzerine kapanmış, ağlıyordu.
Elinde menüyle içini çeke çeke ağlayan New Yorklu bir genç kız düşünün!
Oyuna hazır mısınız? Her hikâyede sizi şaşırtacak bir son mutlaka var! Kimi zaman hikâyeye dâhil olduğunuz, kimi zaman sorulara cevap vermek durumunda kaldığınız; kiminde dudağınızın kenarında kalan gülümsemeyle hüzünlendiğiniz, kiminde de bu kadar tuhaf istekler, durumlar olur mu diyeceğiniz hikâyeler sunuyor O. Henry. Hatta işi bir adım öteye taşıyor; kendisiyle de çatışıyor, şakalaşıyor, yazmak hakkında ahkâm kesiyor, söylediğinin tersini yapıyor…
Kısa hikâyenin büyük ustası, sade bir dille günlük hayatın içinden çarpıcı anlar çıkarıyor. Âdeta bu anları yontarak alıp okuru da dâhil ederek üzüntü ve neşe, şaşkınlık ve ironi arasında okuru bir uçtan bir uca kısacık bir sürede taşıyor. Kara mizah da diyebileceğimiz O. Henry’nin seçkin hikâyeleri Bir Mizahçının İtirafları’nda.
