Parkın bu sakinliği ve dinginliği nedense beni tahrik etti. Kalbimin derinliklerinde zıpır bir çocuk kıpırdanmaya başladı. Koşmak, yuvarlanmak, oynamak arzusuyla dolu bir çocuk. Ben artık bir zıpır çocuktum.
Önce salıncakla başladım işe. Sallandım sallandım... Bulutlara değmek istercesine uçtum havalarda. Sonra tahterevallide aldım soluğu. İnip kalkarken yaşımı unuttum.
Ruhum kararmaz bu puslu günlerde. Çisil çisil yağan yağmurda ruhum yıkanır. Yağmur sesinde en güzel melodiyi dinlerim ruhumu okşayan. Karamsarlık değildir gördüğüm, hissettiğim. Umuttur, harekettir, berekettir. Ruhumun kısa geçişte gardını alıştır. Dik duruştur. Yok olmayı düşünmemektir var olarak üretmektir. Yarınlara asılmaktır. Her kışın yüreğinde aşk dolu bir baharın olduğuna inanmaktır. Hayallerim savrulur sonbahar sarısında yaprak yaprak. Yarınlara gebe hayallerim. Sonbaharda canlanır en güzel resimlerim.
Köylü pazarında geziniyordum yazdan kalma bir gündü. Sonbahar sabah ve akşam serinliği ile yavaş yavaş geldiğini hissettiriyordu. Tezgahlar arasında dolaşırken bir köylünün tezgâhında biberlere koyduğu etiket dikkatimi çekti. O tarafa yöneldim ne olduğunu anlamak ve okumak istedim: “HAYAT KADAR ACI BİBER”
Allah Allah! Köylü bu sözü nereden buldu da buraya koydu, kendi buluşu mu yoksa hoşuna gittiği için mi almış benimsemişti sonra neden hoşuna gitmişti? Biber acıdır daha da acılığını belirtmek için hayat kadar demesi ilginç geldi bana.
