Bizim hikayemiz bu! Apartman dairelerine ve rezidanslara mahkum olan, komşusunu tanımayan, gereksiz bir ciddiyet içinde hayatını sürdüren, Avmlerden eksilmeyen, kafelerde zaman öldüren, yapmacık, eğreti ve samimiyetsiz ilişkiler yaşayan, müzik niyetine gürültü dinleyen, kalitesiz ve bizi anlatmayan dizilere maruz kalan, çocuklarını dört duvar arasında ve tablet-pc başında esir eden, elinden cep telefonunu düşürmeyen bizlerin hikayesi değil tabii ki!
Mahallelerde yaşayıp, konu-komşu hakkı nedir bilen, sıcacık, samimi, harbici muhabbetlerle ve dostluklarla günlerini geçiren, çocuklarını gönül rahatlığıyla sokağa salan, aynı tabağa kaşık sallayan, Süper Baba izleyen, Kemal Sunal’la gülüp Barış Manço’yla yetişen, müziğin hasını dinleyen, türkülerle yoğrulan bizlerin hikayesi…
O günlerin çok gerilerde kaldığını ve muhtemelen tekrar yaşanmayacağını çok iyi biliyorum. Tarihe not düşmek adına, birbirine aşık iki gencin başından geçenlerden yola çıkarak, o günleri böyle bir hikayeyle anlatmamın sebebi, itiraf ediyorum ki o günlere duyduğum büyük özlem. O günleri soluyan pek çok kimsenin benimle aynı duyguları paylaştığını da elbette çok iyi biliyorum.
Bu hikayede sıra dışı hiçbir şeyle karşılaşmayacaksınız. Her şey olabildiğince sıradan... Size bu kitabı okurken vaat edebileceğim tek şey samimiyet... Dilim döndüğünce, kalbim yettiğince, elimden geldiğince bizi bize anlatmaya çalıştım. Keyifli okumalar dilerim…
