"Sessizlikle büyüyen bir şeyler kök salıyordu ruhunda. Adını koyamadığı, anlamlandıramadığı ama bir şekilde ortaya çıkmasına izin vermek zorunda olduğunu içten içe bildiği bir şeyler..."
Mete, her sabah yıkımı hayal ederek uyanıyor. Elli metrekarelik derme çatma dairesinde İstanbul'u lanetliyor. Geceleri şehrin gri duvarlarını resimlerle süslüyor, gündüzleri ise sistemin labirentlerinde motor sürüyor. Her an infilak etmeye hazır, dizginsiz bir öfkeyle dolu. Derken bir gün boşluğun çağrısına kulak veriyor ve hiçliği kurtuluş olarak gören bir tarikatın içinde alıyor soluğu. Bu tarikatın amacı ne devrim ne de bir kurtuluş; sadece hayatın reddi. Belki şehrin altında büyüyen bir çürüme, belki uzun süredir bilinen ama kimsenin adını koymak istemediği bir gerçek… İçeri girenler kimliklerini dışarıda bırakıyor; çünkü burada isim bir etiket, geçmiş bir zincir, gelecekse bir yanılsamadan ibaret. Geriye tek bir şey kalıyor: Boşluk. Ve o boşluk, tuhaf bir biçimde, her şeyden daha gerçek hissettiriyor.
İstanbul'un sağır sokaklarında, betonun ve asfaltın arasında sıkışıp kalmış hayatların hikâyesi bu. Bir şehrin değil, bir ruhun haritası. Provokatif, acımasız ve şairane. Gökhan Gençay, kelimelerin sustuğu, gölgelerin aslına rücu ettiği; öfkenin yıkıma, yıkımın inanca ve inancın da hiçliğe döküldüğü bir uçuruma sürüklüyor bizi. Boşluğun Çağrısı, alışılagelmiş bir anlatı değil; bir vazgeçişin, bir çözülmenin ve en nihayetinde hiçliğe kucak açışın transgresif bir manifestosu.
