Kapı insanoğlunun dış dünya ile şahsi dünya arasında perde vazifesi görür. Kapı sözcüğünün birçok deyim ve atasözü içinde yer alması, önemli bir kültürel motif, unsur ve kavram olduğunu gösterir.
Her gün defalarca girip çıktığımız kapıların bir değil onlarca çeşidi vardır.
Kapılar her şeyin şahididir. Mutluluğun, hüznün, sevincin, ıstırabın, gözyaşının...
Kapılar da insanlar gibi ağlar; insanların, vefasızlığına, her gün yediği tekmelere, sert açılıp kapanmalarına. Onların hicranını, gözyaşlarını, irfandan, izandan yoksun taş kalpliler anlayamaz.
En çok ev kapısı, saray kapısı, han kapısı, hastane kapısı, apartman kapısı, bahçe kapısı bilinirse de, eşikten bir adım atarsanız sizi bir başka dünya, ağlayan çocuklar, ziyaretçi bekleyen hastalar, sevdiklerini bekleyen çift çift gözler, köşede açılmayı bekleyen seccadeler karşılar.
Gerçek kapılar ise; ömrün, aklın ve kalbin, gözün ve en büyük Yaratan'ın Kapısının kapıları...
Ömrün kapılarının en tazesi, gençliğin hayallere daldığı, başında kavak yellerinin estiği, delikanlılık çağı olan gençliğin kapısıdır. Bu kapı sonunda yepyeni bir dünyaya açılır ki, o da evliliğin kapısıdır.
Bedenimizin ruhsal kapıları ise göz kapısı, ağız-dil kapısı, işitme=kulak kapısı...
Kapılar çoğu dışarı değil, içeri açılır. Önemli olan onların çalışmasını bilmek gerekir.
Gönüller Sultanı Mevlânâ, “Duydum ki kapıma gelmiş, tokmağı olmadığı için, kapıyı vurmadan geri dönmüşsün. Bilmez misin? Kalp kapısının tokmağı yoktur. O ancak içerden açılır" der.
Â
