Erturan Elmas’ın hikâyelerinde ilk göze çarpan mekân ağırlığının Bursa, İznik çevresinin kasaba ve köyleri olması… Gözlem gücü kuvvetli, çevreyi, insanları ve tabiatı iyi tanıyor, bilhassa zeytin ağaçlarını ve bağları… ve bu mekânda yaşayan insanlardan oluşan renkli ve zengin bir şahıs kadrosu var: Köylüler, çocuklar, yaşlılar, kadınlar, öğrenciler; köyden kente eğitim görmeye giden ama köyle bağlantısı devam eden gençler; eğitimciler, pazarcılar, piyasayı alt üst eden komisyoncular, emekliler, müteahhitler, banka memurları…
Konu bazen eğitim, bazen geçim sıkıntısı, bazen şehirde okuyan delikanlının kasaba pazarında sergilediği acemilikler… Kız, erkek çocuk ayrımının kız çocuklar üzerinde açtığı psikolojik yaralar, serbest piyasa, karaborsa, Türkiye’nin siyasi yaşamıyla birlikte değişen ekonomik ve sosyal yapısı; kuşak farklılıkları, sosyal medya, mübadele, insanın toprakla boğuşması… Anne ve babaların evlatları için durmadan çırpınışları, yankısız feryatları…
Bunların hepsini okunur kılan ustaca bir kurgu ve duru bir üslup. Erturan Elmas olay ve durum hikâyesi tekniklerini başarı ile kullanıyor. Hikâyelerinde genelde ben anlatıcıyı tercih ediyor. Bu tercih, hikâyenin kahramanını daha derinliğine yansıtıyor. Olaylar onun bakış açısı ile ortaya konuluyor. Kitapta olimpik anlatıcıyı tercih ettiği tek hikâyesi var: Üç Dalda Üç Zeytin… Dramatik bir sonla biten bu hikâyenin çatışması etkileyici, kurgusu sağlam.
Kısa hikâye bir bakıma dilin mükemmeliyeti demek. Yazar hikâyelerinde yöreseli de standart dili de başarıyla kullanıyor. Okudukça Türkçenin lezzetini duyumsuyorsunuz. Berrak, duru, anlaşılır, usta işi bir hikâye dili hemen göze çarpıyor. 1970’li yıllardan beri hikâye ile bağını koparmayan bir yazar Erturan Elmas. Kendisinden yeni hikâyeler beklemek hakkımız.
İsa Kocakaplan
(Akademisyen, yazar)
