Haddinden fazla bir iyiliğe sahipti. Yeni alınmış, tazecik, tozpembe pamuk şeker gibi, hiç basılmamış bembeyaz bir kar gibi, hatta iyiliğin kendisi gibi... Ona inanmak, onun olmak, onu yaşamak için üç günlük ömrümde nelerimi vermezdim ki? Gerçekten elmamın yarısı oysa neler yapmazdım ikiyken bir olmak için?
Hissediyorum ki sen gitmemem için bir şeyleri meylediyorsun. İki dudağının arasında dışarı çıkamayan, çıksa da bir şekilde geri döndürdüğün o sözleri duyar gibiyim. Hislerimde yanılmam çoğu defa ama hayata kaldığım yerden, aşka ise kandığım yerden devam etmek zorundayım. Her mutluluğun biteceğini biliyordum. Yaşadığım onca hatırayı, onca yalanı, dolanı hiçe sayarak tek bir kişiye ait olmak, onunla beraber yaşamak ve yaşlanmak istiyorum.
Hayatım sessizlik ile sensizlik arasında tek harf değişiminden ibaretti. İkisine o kadar çok ihtiyacım vardı ki... Elde edemediğim mi acıtıyordu kalbimi yoksa acının üstüne yürek yemiş gibi yürüyor olmam mı? Anlatmak ne zordu insanlar için. Anlatmak mı korkuturdu beni, anlaşılamamak mı? Hissetmekten mi korkardım ben, hissizleşmekten mi?
“Stabil bir şekilde hayatını sürdüren Eray’ın çıkacağı kısa ama fazlasıyla macera dolu yolculuğunun ardından gelişen olaylar örgüsünde neler olacağı tam bir soru işareti gibiydi.”
