Bir insan kaderen ölmüş ancak usulen yaşıyor sayılabilir mi? Cevdet Bey Usulen Yaşıyor, ölümle bürokrasiyi, pişmanlıkla kayıt tutma saplantısını ve kara mizahla hüzünlü bir hayat muhasebesini bir araya getiren özgün bir roman.
Cevdet Sandık seksen altı yaşındadır. Hayatı disiplinle, mesafeyle, suskunlukla ve resmî cümlelerin güvenli duvarlarıyla geçmiştir. Fakat ölüm anı geldiğinde beklenmedik bir aksaklık yaşanır: İşlem tamamlanamaz. Çünkü bazı hayatlar yalnızca biyolojik olarak değil, usulen de kapanmak zorundadır. Cevdet Bey’in dosyası açılır; aile ilişkileri, söylenmemiş sözler, ertelenmiş özürler ve tutulmuş kayıtlar tek tek masaya gelir.
Romanın dünyasında ölüm bile formlardan, açıklamalardan, gecikme gerekçelerinden ve üst birim onaylarından bağımsız değildir. Fakat bu resmî dilin arasında, son derece insani bir soru büyür: İnsan, geride bıraktığı hayatı gerçekten anlamadan gidebilir mi? Cevdet Bey’in inadı, kırgınlığı ve geç kalmış fark edişleri, gülümseten sahnelerin altında derin bir sızı bırakır. Ölüm fikri burada korkudan çok muhasebe, mizah ve gecikmiş bir açıklama ihtiyacıyla yan yana durur. Bu nedenle roman, sonu değil, son bakışı anlatır.
Kayıp Hayatlar Mahkemesi dizisinin bağımsız dosyalarından biri olan Cevdet Bey Usulen Yaşıyor, okuru hem bu dünyanın hem de öteki dünyanın bürokrasisinde dolaştırır. Ruh intikal işlemleri, kapanmamış kayıtlar ve gecikmiş yüzleşmeler arasında ilerleyen roman; keskin mizahı, dokunaklı final duygusu ve özgün anlatıcı sesiyle hayatın sonunda bile bazı cümlelerin düzeltilmeyi beklediğini hatırlatır.
