Her hikâye büyük bir olayla başlamaz. Bir kapının önünde unutulmuş bir paket, gece boyunca susmayan bir su damlası, eski bir afiş, cebinizde duran bir misket, yıllar sonra açılan bir mektup… Gündelik hayatın içinden geçen bu küçük ayrıntılar, insanın kendisinden bile sakladığı yerlere açılır bazen. Bir ilişkinin görünmeyen sınırlarını, aile içinde yıllarca taşınan sessizlikleri, geçmişin gölgelerini, vedaları, seçimleri ve yeniden başlama cesaretini anlatır Duygu Görücü. Kimi zaman okuru bir kararın eşiğinde bırakır, kimi zaman unutulduğu sanılan bir çocukluğun içine götürür. Onun öykülerinde her şey göründüğü kadar sıradan değildir. Bir ses, bir nesne ya da bir avuç kum; gerçeğin sınırını sessizce yerinden oynatabilir. Bazı öykülerin söylenmeyenleri, söylenenlerden daha uzun yaşar. Geçmiş de bazen hiç beklenmedik bir biçimde geri döner.
Çiçek Dürbün’ü, birbirinden farklı hayatlara açılan yirmi dört öyküden oluşuyor. Kimi zaman hayatın tam ortasındaki gerçekliğe, kimi zaman o gerçekliğin kıyısında beliren tekinsiz bir görüntüye yaslanan bu öykülerde insanın kendisiyle, geçmişiyle ve başkalarıyla kurduğu ilişki öne çıkıyor. Kırılan, kaybolan, bekleyen, vazgeçen ve yeniden başlayan insanların öyküleri bunlar. Bir yerde “Mesai bitti,” denirken başka bir yerde “Gitme demiştim,” sözü yıllar sonra yeniden duyuluyor. Bir mektuptan dökülen kum sözcüklere, bir çocukluk oyununun misketleri geçmişe açılan bir işarete dönüşebiliyor. Çünkü aynı yere baktığımızı sansak da gördüğümüz şey hep aynı olmayabilir. Bir çiçek dürbününde parçalar yer değiştirdikçe başka renkler ve başka biçimler belirir. Bazen de hayat, tanıdığımızı sandığımız dünyanın içinde, bize hiç beklemediğimiz bir manzara gösterir.
Hıçkırık ile “Öyküler dünyasında ben de varım,” diyen Duygu Görücü’nün Çiçek Dürbünü kitabında, beklemediğiniz manzaraların keyfini çıkartmanızı dilerim. Benan Bilek
