Sevgili evlâtlarım. Size zaferler müjdelemeye geldim. Yakında zaferden zafere koşacağız. Memleketimizi tamamıyla kurtaracağız ve daha ötelerde bizi bekleyen kardeşlerimizin de imdadına koşacağız. Ben Çanakkale’de ve Irak’ta da kumandanlık ettim. Oralarda gerçi çok üstün kuvvetlerin çok dehşetli ateşlerine askerlerim göğüs gerdi. Çok da kan verdik. Fakat onlar sizin gibi karlar buzlar içinde dağ başlarında açlıktan inlemediler. Çok açlık çektiğinizi, iyi beslenmediğinizi yüzlerinizden görüyorum. Düşman ateşinden şehit olanlar arasına donarak, aç kalarak karışan arkadaşlarınız da olduğunu anlıyorum. Demek sizler daha güç şartlar içinde çarpıştınız. Fakat, artık ıstırap günleriniz bitti. Size ilk ziyafeti pek yakında Erzincan’da vereceğimi vadediyorum. Ondan sonra da istihkakınız kadar değil, istediğiniz kadar yemek vereceğim. Ordudan, size elbise ve kaput, ne bulursam almak için, uzun kış yolculuğu yaptığımı düşünmeyerek hemen Suşehri’nde ordu karargâhına da gideceğim. Sevgili zabitlerim, sevgili askerlerim, hepinizin yüksek alnınızdan öperim. Şehitlerimizin ruhu şâd olsun! [I’inci Kafkas Kolordusu Kumandanı Kâzım Karabekir Paşa’nın 3 Şubat 1918 günü Refahiye’de kolordusunu teftişi esnasında askerlere nutku, bu konuşması, Erzincan’ın kurtuluşundan bir hafta kadar önce yapılmıştır.]
