Çocuk sordu: “Göç ne demek anne?”
Anne aldı gaz lambasını geldi:
“Hadi bakalım oturun iki dizime.”
Başladı ‘Göç Hikâyesi’ni anlatmaya:
“Göç 14.yüzyılda yani 1300’lü yılların
ortalarında Osmanlı İmparatorluğu’nun
Balkanlarda yeni yerler elde etmesi
sonucunda Osmanlıların ‘Şenlendirme’
politikaları gereği Asya’dan Avrupa’ya
yani Anadolu’dan Balkanlara, Tuna Nehri
boylarına göç eden konargöçer Türkmenlerin
ve Tatarların göçü ile başlar.”
“Kuşlar gibi mi?” dedi çocuk heyecanla.
“Dedelerimizin kimi hastalıktan, kimi
yoksulluktan, kimi savaşta, Osmanlı-Rus
harbinde vatan uğruna, kimi de göç
yolunda veda etmiş evlatlarına.
Yıllar yılı bekledik göç vaktini. Siz on aylıkken
1968’de hazırlandı bagajlar. Kapandı denince
sınırlar umutlar kaldı yarına. Bugün yarın derken
on yıl sonra, siz on bir yaşındayken birlikte çıktık
yola. Misafirlik yılları sona erdi, vatanımıza geldik.”
Yaklaşık 600 yıl sonra “Dönüş yoluydu göç,
atalarımızın doğduğu topraklara.”
On bir yaşında bir çocuğun yaşadığı göç
öncesi anıları ve göç esnasında yaşadığı duyguları,
çocukluk anılarını, annesine olan sevgisini bulacaksınız bu kitapta. Doğa ile iç içe, zorlu köy yaşantısı içinde küçük mutluluklarını yaşayacaksınız minik çocukla.
Çocuğun doğduğu topraklardan ayrılmasının
zorluğunu, üzüntüsünü hissedeceksiniz göç ile birlikte.
Ülkeden ülkeye, köyden kente bir göç bu.
