Adem, evlendiğinde çocukları dünyaya gelince büyük bir mutluluk duyar. Baba olarak onları terbiyeli ve ahlaklı bir şekilde yetiştirmek için elinden geleni yapar. Lakin çocuklar büyüdükçe kötü yollara sapar; genellikle kız kaçırmak, mala zarar vermek, tehdit, yaralama ve hırsızlık gibi kötü emelleri kendilerine rehber edinirler.
Adem, babalık görevini yerine getirmek için bütün çabasını gösterirken, çocukları onunla alay eder. En sonunda Adem tekrar evlenince, çocuklar hırçınlaşıp tehlikeli yollara başvururlar. "Bir baba on evlada bakabilir, ama on evlat bir babaya bakamaz," sözü bu hikayede acı bir gerçeğe dönüşür. Adem'in çocukları babalarına kızarak başka köylerdeki kızların başına bela olurlar.
Çocuklarının yaptıklarından bıkan Adem, onların yüzünden bütün mal varlığını ağalara ve beylere vermek zorunda kalır, ardından geçim sıkıntısı çekmeye başlar. En sonunda genç hanımına bakabilmek için dilenciliğe başvurur. Dilencilik sayesinde eline biraz para geçse de artık yaşlanmıştır ve hayatın sonuna yaklaşır.
Çocuklarını doğru yola getirme savaşında bir baba yenik düşmüştür. Sefalet ve açlık içinde geçen ömrünün sonunda, Adem içtenlikle şöyle der: "Artık yaşlandım ... Dünya malının bana ne faydası var?"
