Türk siyasetinde merkez sağ, Cumhuriyetin kuruluşundan itibaren kendini “öteki yarı” olarak konumlandırdı; fakat halkın çoğunluğunun desteğiyle her zaman iktidarı talep etti. Bu kitap, 1946–2002 arasında Demokrat Parti (DP), Adalet Partisi (AP), Anavatan Partisi (ANAP) ve Doğru Yol Partisi (DYP) üzerinden merkez sağ geleneğin SEYR’ini, sosyal destek tabanı, ekonomi politikaları, yaşam tarzı bölünmesi, rejimle ilişkiler ve millî güvenlik/dış politika parametreleriyle analiz ediyor.
“Yeter...Söz Milletindir!” sloganıyla başlayan yolculuk, söz hakkı mücadelelerinden askeri müdahalelere, sandık zaferlerinden darbelere kadar Söz – Sandık – Silah ekseninde çalkantılı bir seyir izledi. Peki, merkezin çevresindeki elitler iktidar merkezine nasıl yürüdü? Köylü, tüccar, esnaf ve muhafazakâr kesimlerin pragmatik ittifakı nasıl kuruldu? Vesayet rejimiyle süregelen gerilim, demokratikleşme sürecini nasıl şekillendirdi?
1946’da çok partili hayatın başlamasından 2002’deki büyük siyasal dönüşüme uzanan yarım asırda merkez sağ, Türkiye’nin modernleşmesinde kritik roller üstlendi. Bu çalışma, yalnızca bir siyasi geleneğin tarihini değil; aynı zamanda Cumhuriyetin ihmal edilmiş yarısının meşruiyet arayışını ve iktidar mücadelesini özgün SEYR-MG modeliyle yeniden yazıyor.
