“Ölüm, yaşam kaynağını bitirdiği gibi acıları ve kaygıları da sonlandırır. Onun için korkmak, benim için gereksiz bir duygu. Ölümden umudu ve beklentisi olan insanlar korkar.”
Onun umut ve beklentisi şimdi sadece sessiz ve sakin bir ölümdü. Boş bakışlarıyla gözlerini yerdeki kumlar üzerine dikti. Rüzgârın daha önce kum yüzeylerdeki oynamış olduğu oyun, aynı denizin dibindeki kumların kıvrımlarına benziyordu. Sanki aniden sular çekilmiş de deniz, kumlarını öksüz bırakmıştı. Ama onun için artık bunun hiç önemi yoktu. Kum tepelerinin biriktirdiği altın sarısı kumlar, güçsüz rüzgârla bile tepelerden aşağıya süpürülürken çöldeki ufka son kez baktı. Çöldeki yalnızlığını
engin bir denizin ortasında yapayalnız kalmasına benzetti. Koskoca denizin ortasında saatlerce yüzdükten sonra yavaş yavaş boğulmadan önce avazı çıktığı kadar bağırmış ama koca denizde kimseye sesini
duyuramamanın gerçekliğiyle yüzleşmişti.
Boğulmadan önceki son çırpınışları, son yardım çığlığı fayda vermemiş; bir şeylere tutunabilmek amacıyla kaldırdığı elini daha fazla su üstünde tutamamıştı sanki. Yavaşça denizin dibine inerken ciğerlerini dolduran suyla ölüme teslim olmuştu. Sonra ölümünün ardından aniden sular çekilmiş de koca deniz onu çölün ortasında
yüzükoyun yatarken çürümeye bırakmıştı.
