Bir kent değiştiğinde yalnızca binalar, sokaklar ve mahalleler değişmez. İnsanların birbirleriyle kurduğu ilişkiler, gündelik hayatın ritmi, hatıralar, aidiyetler ve mekâna yüklenen anlamlar da dönüşür. Kentsel dönüşüm, bu nedenle yalnızca fiziksel bir yenilenme süreci olmanın yanı sıra toplumsal ilişkilerin ve iletişim biçimlerinin yeniden kurulduğu çok katmanlı bir deneyimdir.
Dönüşen Mekânda Değişen İletişim, kentsel dönüşümün Trabzon’daki özgün deneyiminden hareketle, dönüşen mekânların içinde yaşayan insanların gündelik hayatlarını, iletişim pratiklerini ve mekânla kurdukları ilişkileri ele alıyor. Mahalle, sokak ve konut gibi gündelik yaşamın temel mekânları üzerinden insanların dönüşüm öncesine ve sonrasına ilişkin anlatıları incelenirken, kaybedilen yaşam alanlarının hafızada ve toplumsal ilişkilerde bıraktığı izler görünür kılınıyor.
Çalışma, insanların bir dönem değişim talep ettikleri kentsel dönüşüm sürecinin ardından neden kaybettikleri mekânlara özlem, aidiyet ve bağlılık duymaya başladıkları sorusuna odaklanıyor. Bu görünürdeki çelişkiyi yalnızca bireysel tercihlerle açıklamak yerine, dönüşümün maddi koşulları, gündelik yaşam pratikleri ve iletişim biçimleri arasındaki ilişki üzerinden anlamaya çalışıyor.
Bu yönüyle kitap, iletişimi yalnızca söz, medya ya da kişilerarası etkileşimle sınırlamıyor. İletişimin, gündelik hayatın içinde ve mekânla birlikte üretilen toplumsal bir süreç olduğunu ortaya koyuyor. Dönüşen mekânın insan ilişkilerini nasıl yeniden biçimlendirdiğini; değişen ilişkilerin de mekânın anlamını nasıl dönüştürdüğünü tartışıyor.
Trabzon’un mahallelerinden hareketle daha geniş bir soruya kapı aralıyor:
Bir mekân değiştiğinde, orada kurulmuş hayatlara ne olur?
Ve belki de daha önemlisi, geride bırakılan mekânların izleri yeni hayatların içine nasıl sızmaya devam eder?
Dönüşen Mekânda Değişen İletişim, kentsel dönüşümü yalnızca değişen yapılar üzerinden değil, o yapıların içinde yaşanan, anlatılan, hatırlanan ve yeniden kurulan hayatlar üzerinden düşünmeye davet ediyor.
