Alexis Carrel, bir bilim insanı olarak duaya çoğunun bakmadığı yerden bakıyor. Modern toplumun getirdiği yaşam tarzıyla birlikte hayatlarımızda etkisini yavaş yavaş yitiren inanç kavramının, aslında bir noktada elzem olduğunu hatırlatıyor. Bilim insanı kimliğinin getirdiği tavırla duaya ve dua etmenin yararlarına vb. ilgili konulara somut bir gözle bakıyor. Aslında somut olarak bakıldığında duanın iyileştirici gücünün gözle görülür bir biçimde gözlemlendiğini kendi tecrübelerine dayanarak anlatıyor.
Bunun yanında inanmayan ya da kendisi dua edemeyen hasta bir kişiye edilen duanın da onu iyileştirdiğini çünkü başkasına edilen duanın tesirinin daha kuvvetli olduğunu belirtiyor. Carrel, duanın fiziksel iyileştirici gücünün yanında ahlaki olarak da bireyleri ve daha büyük çerçevede toplumları iyiye yönelttiğini vurguluyor. İnsanın hayatında akli tarafını dinlediği kadar manevi tarafını da beslemesi gerektiğini, “Descartes kadar Pascal’a da kulak vermesi gerektiğini” söylüyor.
Topluma yararlı birçok araştırma yürüten ve tıp alanına büyük katkılar sağlayan, Nobel Ödüllü Doktor Carrel; kaleme aldığı bu kısa eserle bakış açımızı yeniliyor ve ön yargılarımızı yıkıyor. Dua, insana manevi yönünü hatırlatan küçük bir desteğe dönüşüyor.
Gökyüzüne bulutlar misali yükselen dualar, dua eden kişilerin karakterleri kadar farklıdır.
