İslâm düşünce tarihinde hicrî dördüncü asır, kelâmî ve fıkhî ekollerin şekillendiği, farklı düşünce geleneklerinin etkileşim içinde olduğu önemli bir dönemdir. Bu dönemin önde gelen âlimlerinden Ebû Bekr el-Cessâs (ö. 370/981), Hanefî fıkıh geleneğine bağlılığı ve Mu‘tezilî kelâm anlayışıyla örtüşen görüşleri bakımından dikkat çekici bir yere sahiptir. Ebû Bekr el-Cessâs’ta İtikâdî Düşünce, Cessâs’ın daha çok fıkıh ve tefsir alanındaki çalışmalarıyla tanınan ilmî şahsiyetini kelâmî görüşleri üzerinden yeniden değerlendiriyor. Bilginin kaynağı ve aklın konumundan ilâhî sıfatlara, insan fiillerinden kader ve irade meselesine, mucize ve Kur’an’ın i‘câzından imâmet ve siyasete kadar geniş bir düşünce alanını inceliyor. Cessâs’ın Mu‘tezile, Ehl-i Sünnet ve Hanefî gelenekleriyle kurduğu düşünsel ilişkileri karşılaştırmalı bir yaklaşımla ele alan eser, onun belirli bir mezhebî kimliğe indirgenemeyecek özgün yönlerini ortaya koyuyor. Fıkıh ile kelâm arasındaki etkileşimi tarihsel bağlamıyla değerlendiren çalışma, Cessâs’ın itikâdî düşüncesine bütüncül bir bakış sunuyor. Bu eser, yalnızca Cessâs’ın düşünce dünyasını anlamaya değil, İslâm düşünce tarihindeki mezhebî etkileşimleri, fikrî süreklilikleri ve farklılaşmaları yeniden değerlendirmeye de imkân tanıyor. Böylece erken dönem İslâm ilim geleneğinin çok katmanlı yapısını anlamak isteyen araştırmacılara önemli bir inceleme zemini sunuyor.
