Hz. Peygamber’in vefatının hemen ardından başlayan imamet mücadelesi kısa süre sonra sahabe arasında savaş ve ölümlerle neticelendi. Başlangıçta yönetimi ele geçirme görünümü arz eden bu siyasi mücadele, zamanla itikadî temele dayandırılmaya çalışılan dinî bir kavgaya dönüştü. Tarihî süreçte gittikçe kızgınlaşan bu mücadele Müslümanların, birbirinden keskin hatlarla ayrışmasına yol açtı. Öyle ki bu siyasî kavga, onların bir daha aynı çatı altında buluşmalarının önündeki asıl neden oldu. Usûl-i selase olarak adlandırılan Ulûhiyet, nübüvvet ve ahirete müteallik inançlar, Müslüman olma vasfının temel unsurlarıdır. Belirtilen esaslarda mutabık olan bünyenin siyasî, sosyal ve kültürel etkenler dolayısıyla birbirlerinden bu derece uzaklaşma ve ayrışmalarının, Allah’ın “Şüphesiz ki Mü’minler kardeştir.” İlkesinin hilafına olduğu ve “Kardeş olun ey Allah’ın kulları” düsturunu salık veren Nebî’nin ruhunu muazzep ettiğine şüphe yoktur. Müslümanları bu derin ayrışmanın pençesinden kurtarabilecek ve en azından asgari müştereklerde buluşmalarını, İslâm ve mazlum Müslümanlar söz konusu olduğunda birlikte hareket edecek düzeye ulaştıracak şey de yine onlar arasındaki duygu birliğidir. Bu noktada erken dönem edebiyatının temel eserlerinin ortaya çıkarılması ve yazarların görüşlerinin öğrenilmesine yönelik çalışmalar önemlidir. Bu nedenle, din dışı olarak yaftalanan ve ana bünyeden uzaklaştırılan kitlelerin de aslında İslâmî bir temele dayandığı ve din kardeşi olunduğu algısı, Müslümanların, tanımama ya da yanlış tanıma sebebiyle birbirlerini “öteki” haline getirmelerinin önüne geçecek, kalpleri birbirine ısındıracaktır. Mezhebin teorisyenlerinden ve erken dönem dâî ve düşünürlerinden birisi olarak Ebû Hâtim er-Râzî’nin görüşlerinin gün yüzüne çıkarılması da umulur ki Müslümanların birliğine ve yakınlaşmasına vesile olacak adımdır.
