Hiç kimse ölüm hissiyle doğmuş olduğunuza ihtimal vermiyor. “Mutlaka başınıza talihsiz bir iş gelmiş olmalı” hipotezi ileri sürülmeli ve bu hayatın aksine olan yöneliminiz tahlil edilmelidir.
Gerçek manada yaşayabilmek ve bunu isteyerek yapmak üstün bir meziyettir. Takdir edersiniz ki yaşayan her canlı içinde bulunduğu işlerde istikrar gösteremez. Bireylere rolleri, yetenek ve yönelimlerine göre, her ne kadar onlara kendileri edinmiş oldukları hissi yaşatılsa da âdeta dağıtılır. Zira düzenin aksaması çoğu zaman istenmez. Ancak yaşamak gibi zorunlu bir deneyime ona olan yatkınlığımızın ölçüsünü bilemeden atılırız.
Kendime sorular sormaya başladığımda, ilk intihar eden insanın bunu yapma sebebinin ne olabileceğini düşünmüştüm. Daha merak ettiğim ilk hayati tecrübelerden biri ölümün insana kendi elleriyle ve özgür iradesiyle gelişiydi. Bu yüzden kendimi daima bir “intiharcı” olarak tanımladım.
İçimde öteden beri filizlenen bir başka kuvvetli güdü ise her zaman işe yarar olabilmekti. Kendimi bu çabadan asla alamadım. Yaşama tarzım beni ne kadar ileriye taşıdı ya da taşıyabildi mi doğrusu tespit edemiyorum ancak bu iki güdünün beni bu geldiğim bilinmez noktaya getirebildiğini söyleyebilirim. Buradan sonrası ise hiç şüphe yok ki tamamen “Kendimi nasıl değerlendirebilirim?” sorusunun yanıtı olacaktır.
Kendi nazarımda, ben başarısız bir yaşayıcı olarak yapabileceğim en işe yarar faaliyetin, yazmak ve yazarken bu yeteneksizliği benden başka yaşayan kişilere en azından yalnız olmadıklarını ilan etmek olduğu kanaatindeyim.
