Bu kitap bir yol hikâyesi gibi görünüyorsa, doğrudur.
Ama asıl yol, şehirlerden değil; insanın içinden geçer.
Ömer’in yürüdüğü yollar, aslında herkesin bir ömür boyunca kimi zaman fark ederek, kimi zaman fark etmeden yürüdüğü yollardır. Bursa’daki sessizlik, Bosna’daki yara, Şam’daki edep, Mekke’deki çözülüş ve Medine’deki sükûn… Bunların hiçbiri yalnızca birer şehir hatırası değildir. Her biri, insanın içindeki bir durak, bir hâl, bir imtihandır.
Ömer kusursuz değildir.
Zaman zaman yorulur, bazen kaçar, bazen susması gerekirken konuşur, konuşması gerekirken susar. Çünkü bu yol, meleklerin değil, insanların yoludur.
Bu hikâyelerde geçen şehirler, mekânlar, camiler, sokaklar ve meydanlar gerçektir. Ama anlatılan şey, yalnızca coğrafya değildir. Bu kitap, insanın iç coğrafyasına dair bir seyahatnamedir.
Bazı satırlar ağır gelecek.
Bazı cümleler insanın canını yakacak.
Bazı bölümlerde okur, Ömer’i sevmeyecek.
Ama eğer bu kitap hedefine ulaşırsa, okur şunu diyecek:
“Ben de oradaydım.”
Bu bir irşad kitabı değildir.
Bu bir öğüt kitabı da değildir.
Bu kitap, insanın kendi içindeki eşiğe kadar yürüyüşünün hikâyesidir.
Ve belki de en önemlisi:
Bu kitap, varmakla değil, yürümekle ilgilidir.
Eğer bu sayfalarda kendinizden bir parça bulursanız, bilin ki Ömer yalnız değildir.
Ve eğer hiçbir şey bulamazsanız, belki de henüz yolun başındasınızdır.
Yolunuz açık olsun.
